انکار نمیکنم . انکار نمیکنم که عمیق ترین زخم های روحم را مردها زدند . انکار نمیکنم گاهی همین مردها مرا به مرز تنفر میرسانند . فراموش نمیکنم دستانی که تمام تنم را میگشت و من درد میکشیدم .  ولی بگذار اعتراف کنم همیشه بهترین رفیق هایم هم همین مردها بودند . مردهایی که فقط یک اسم را نمی انداختند روی دوششان و این طرف و آن طرف بببرند . مرد هایی که برامدگی شلوارشان را نشانه ی مردانگی نمیدانستند . مردهایی که مرد بودند و رفاقت هایشان واقعی بود و به دور از حسادت ها و زیر آب زنی های دخترانه . بگذار اعتراف کنم که گاهی چقدر .. چقدر آرزو میکردم کاش میشد چند لحظه در آغوششان گرفت و بهشان فهماند چقدر بودنشان برای من واجب است . که دستانم را دور کمرشان حلقه کنم و ممنون باشم برای بودنشان . نه از جنس آه بی تو میمیرم ها . نه از جنس عاشقانه ها . از جنس ممنون که هستی رفیق . که میدانم قدر و ارزش بودنت را . از جنس اینکه چقدر دوستانه آرامم میکنی و چقدر دوستانه دوستت دارم . ولی نداشتم هیچ وقت از این جرات ها . و این روزها که به يمن تعهد و تاهل خیلی از آن رفقا نیستند و یا نصفه نیمه هستند چقدر حسرت میخورم . چقدر حسرت میخورم که خودم را همیشه به ندیدنشان زدم و بی تفاوت بودم . هیچ وقت خدا دستانشان را  نگرفتم و بگویم رفیق میبینی ؟ میبینی چطور غرق لحظه هایمان میشوم ؟ میبینی دوست داشتن چقدر میتواند قوی تر از عاشقی کردن باشد ؟ بگذریم که چندین سال زمان برد مشخص کردن مرز بین دوستی ها و عاشقانه ها . که میبینم احساس هایی را که اشتباهی اسم عشق به خود میگیرند و ته ماجرا ، داستانشان پر از تحقیر و توهین و بی حرمتیست . بگذار اعتراف کنم رفیق .. بگذار بگویم چقدر بیزارم از این مرزها ... بیزارم که از وقتی که حتی دختر و پسر بودن انسانها برایم مشخص نبود هی ترس ریختند به جانم . رابطه هایی را نشانم دادند که پر از سو استفاده است که اگر رفاقت کنی حتمن و بدون شک تو هم یکی از این قربانی ها خواهی بود .. بیزارم که این آلت ها را آنقدر پر رنگ کردند که انسانیت ها رنگ باخته .. من متنفرم که هر کداممان انگشت میگیریم سمت دیگری .. که ما دختر ها ال هستیم و شما پسر ها بل .. که فراموش کردیم هر کداممان قبل از مرد یا زن بودن انسانیم ...